Li gorî nûçeya Ajansa Navneteweyî ya Ehl-ul-Beyt ê (s.x) – ABNA – Şikir kirin, xweşiktirîn rizq e
Bi xwe re hesab kiribûm ku piştî bidawîbûna civînê, mîna hefteya borî, ez ê bi xatûna filan vegerim. Mîna hefteya borî ku ew pêşniyara vegerê kiribû û min jî qebûl kiribû. Lê piştî civînê, her çiqas li bendê mam, wê tiştek negot.
Zû derketim derve, belkî li ber derî bîra wê bikeve, lê dîsa jî tiştek nebû. Dixwestim biçim cem wê û daxwaz bikim, lê bîra gotina mamosteyê min ket:
«Karê vê hefteyê we ev e ku deh caran daxwazê ji kesî nekin. Deh caran, dema ku hûn bixwazin tiştekî ji kesekî bixwazin, xwe bi xwe bikin û daxwazê nekin.»
Destê kurê xwe digirim û dimeşim. Di hundirê dilê min de hêvî hîn jî heye. Lê hêviya min bi mirovan bû. Li ser rê bi peya dimeşin, bi hêviya ku ew me bibîne û em siwar bike. Lê dema ku bi lez li kêleka me derbas dibe, serê xwe hildidim û li wê hêviyê dinêrim ku çend kêlî paşê ji ber çavên min jî winda dibe.
Ji nişka ve bîranîna wê rivayeta ku mamoste ji me re xwendibû, dilê min ronî dike:
«یَقُولُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: لَأُقَطِّعَنَّ أَمَلَ کُلِّ مُؤْمِنٍ أَمَّلَ دُونِی بِالْإِیَاسِ (۱)
«Xwedayê mezin û bilind dibêje: Ez ê hêviya her bawermendê ku ji bilî Min bi kesekî din hêvî girêdide, bi bêhêvîkirinê biqetînim...»
Ji nişka ve di devê min de şîrîniya şekirê tê. Dibêjim:
«Xwedayê min, spas dikim ku Tu rêberiya min dikî. Tu hay ji min heye û dixwazî ku ji bilî Te bi kesekî din hêvî negirim.»
Şikir kirin çiqas hesteke kûr û aram e! Ma mirovê şakir qet xeman dike?
Hîn deqeyek jî ji wê kêliyê derbas nebûbû ku ez hêviya xwe tenê bi Xwedê ve girêdabûm, dema dengê kornekê bihîstim. Zivîrîm û yek ji jinên din ên civînê dît.
Pirsî:
«Hûn diçin ku derê? Werin, ez we digihînim.»
Dizanibûm ku ew jî li nêzî heman kolanê dijî. Em siwar bûn. Di hundirê otomobîlê de destên biçûk ên Mihemed Hesen girtin û çîroka hatina xwe bîra min hat.
Destê kurê xwe girtibûm û em ji kolanê derbas dibûn. Sarma ji nav çend qatên cilên min derbas dibû û pişikên min sar dikir. Hewa ji bo meşê pir xweş bû, lê destên zarokê hinekî sar bûn û ev yek min xemgîn dikir. Cilên wî pir stûr nebûn.
Dilê xwe ber bi Xwedê ve zivirandim:
«Xwedayê min, wê rojê ku Nergis di hembêza min de bû, ji Te xwestibûm ku tu li zaroka di hembêza min de rehm bikî û otomobîlekê ji bo me bişînî da ku ne mecbûr bim peya bimeşim. Te bi kerema xwe di cih de alîkariya min kir. Îro jî dikarî Tu bi xwe me bigihînî?»
Lê di hundirê xwe de jî bawerî pê nebû ku em dikarin otomobîlekê bibînin.
Kolan ji her carê vala bû. Nizanibûm, wekî ku ji nişka ve hemû kes sar bûne û ji malên xwe derneketine. Heta ku ez gihîştim serê kolanê, tenê yek-du otomobîl derbas bûn.
Ez bi xwe jî dizanibûm ku dema ez ji rizqa Xwedê bêhêvî dibim, zehmet e ku wê rizqê bistînim.
Hinekî xwe ber bi kurê xwe ve nêzîk kirim û pirsîm:
«Tu dixwazî em peya biçin?»
Wî qebûl kir û ev yek hişt ku em ji rêyekî kurtir derbas bibin û ji nava rêya axî re biçin.
Berevajî wan demên ku Nergis di hembêza min de digirim, niha dikarim destê wî bigirim û gav bi gav bi wî re bimeşim. Carinan pêşbaziyê dikin û carinan jî li ser girikên biçûk ên çiyê derdikevin.
Kenê li ser lêvên me bi hewaya paqij re tevlihev dibû. Wek tama çaya êvarê ya zivistanê bû, an jî tama penîr û tirî yên havînê.
Ji nişka ve kesek selikek tijî porteqalên şîrîn, şîrîn û rengîn dixe pêşiya min. Ew kes di guhê min de dibêje:
«Ma tenê dîtina otomobîlekê rizq e? Ku tu bi kurê xwe re peya bimeşî û kêfê jê bistînî, ew rizq nîne?»
Ez ji kûrahiya dilê xwe ji vê rizqa ku Xwedê ji bo me diyar kiriye razî me.
Gotina mamosteyê xwe bi bîr tînim:
«Şakirbûn û gihîştina pileya şikirê, wateya wê razîbûn e. Wateya wê ew e ku tu her dem ji wê tiştê ku di destê te de ye û ji wê tiştê ku ji bo te hatiye nivîsandin, ji kûrahiya dilê xwe razî û şakir bî.»
Spasiya Xwedê dikim. Hêvîdar im ku Xwedê rizqa şakirbûnê jî bide min.
Pêzanîn:
(۱) Sehîfeya Îmam Riza (s.x), beşa rûpela 93.
Etîket:
#ŞikirKirîn #Şakirbûn #Razîbûn #RizqaXwedê #Tewekul #HêvîBiXwedê #TêkiliyaBiXwedêRe #PerwerdeyaZarokan #JiyanaMalbatî #Îman #Exlaq #Rizq #ÎmamRiza
Your Comment